Mongoolse Paard - Paard/Mori/Aduu

Mongoolse Paard - Paard/Mori/Aduu


Paard: Het Mongoolse woord voor paard is "mori' of "aduu". Het paard is het meest geliefde dier van de Mongolen. De beroemde kleine Mongoolse paarden, hebben de Mongolen al eeuwen gedragen en hierop de halve wereld veroverd. Het was het belangrijkste transportmiddel van de Mongolen. Het is dan ook zeer zeldzaam dat een Mongool een paard zal doden. Men eet geen paardenvlees en zal ook de huid ervan niet bewerken. Maar de manen en de haren van de staart worden wel gebruikt om tassen en dergelijke van te maken. De paarden hebben een krachtige nek, enigszins dikke benen en een zachte vacht, maar het is fameus om zijn snelheid, uithoudingsvermogen en kracht. Het paard wordt ook wel gezien als het symbool van Mongolië.

Het paard als belangrijkste lid van het leger
Het paard was echter het meest waardevolle bezit van de Mongoolse ruiter. De dieren werden voor een periode van meer dan drie jaar getraind. De steppepaarden waren bekend om hun dapperheid en uithoudingsvermogen. De paarden moesten slechts een keer per dag drinken en konden onder de sneeuw zelf op zoek gaan naar gras. Meestal was het omwille van de zelfstandigheid van de paarden zelfs niet nodig om extra voedsel voor de paarden mee te nemen. Meestal kozen de ruiters merries omdat ze zowel de melk als het bloed konden drinken in geval van voedselschaarste in de strijd. Elke ruiter had tussen de drie en twintig paarden, zodat hij onafgebroken kon rijden. Een ruiter kon met gemak boogschieten vanop zijn paard en zelfs slapen en eten. Vaak vergezelde het rondtrekkende leger een kudde van ongeveer 10 000 paarden, onderverdeeld volgens kleur, om duidelijk het onderscheid te kunnen maken. Zwakke paarden werden gedood om op te eten, maar paarden die zich in de strijd dapper hadden gedragen werden gerespecteerd. In geval van zware verwondingen met kreupelheid tot gevolg werden ze wel afgemaakt. Als het paard enorm geliefd was door zijn meester werd het bij diens dood zelf ook gedood, zodat paard en eigenaar zich zouden kunnen verenigen in het leven na de dood. De paarden kregen lichte zadels, gedecoreerd met zilver. Paarden van de zware cavalerie kregen zelfs harnassen, gemaakt van rundervel.