Akhal-Teke

Akhal-Teke

Een korte Geschiedenis
De naam Akhal-teke gaat terug naar het einde van de 19de eeuw. De naam bestaat uit twee woorden Akhal, een oase aan de voet van het Kopet Dag gebergte en Teke, de naam van een Turkmeense stam. In de klassieke oudheid echter werd al gesproken over een "hemels paard". Dit paardenras vertoond veel gelijkenis met het huidige Akhal-teke ras. In de klassieke literatuur bestaan er verschillende benamingen voor dit paard; Nicean, Niseaen, Parthian, Persian Great horse.Het paard was fameus voor zijn formaat, zijn kracht en zijn schoonheid. Het was zeer geacht om zijn snelheid uithoudingsvermogen en intelligentie. Trotse elegante paarden met lange benen en een goed geproportioneerde nek. Een ongewoon iets aan hun uiterlijk was hun metaalachtige glans. Uiterlijke kenmerken die terugkomen in het Akhal-teke ras.Het Niseaen paard was rond de 1.60 meter, wat vandaag de dag niet erg groot is. In de oudheid echter was het gemiddelde paard zo rond de 1.40 meter. Bepantserd waren het de tanks van de oudheid, een angstaanjagend gezicht voor vijanden die door een 'Niseaen' cavalerie aangevallen werden.

Scythen
In 247 BC stootte Arsaces, Andragoras, de Seleucid gouverneur van Parthie van zijn troon. Hierdoor kwam de gebieden waar de Niseaen paarden vandaan kwamen onder zijn beheer. Hij introduceerde de zware cavalerie, waar hij Niseaen paarden voor inzette. In het graf van een Scythische Koning, uit de 3de en 4de eeuw, werden paardenmummies gevonden die hem moesten vergezellen in het hiernamaals. Deze paardenmummies, gevonden in het Altai gebergte in Rusland, vertoonden de kenmerken van Akhal-teke paarden.

Perzie
In " de Perzische oorlogen" vermeld Herodotus, dat de Perzische Koning Xerxes op zijn veldtocht tegen de Grieken in 479 BC, 10 heilige paarden met de naam Niseaen meenam. De paarden zijn vernoemd naar de stad Nisa en de gelijknamige vlakte in het huidige Iran. Daar op de vlakte van Niseae werd het paardenras sinds eeuwen gehouden. Ook de strijdwagen van Xerxes zelf werd getrokken door Niseaen paarden. In Thessalonie liet Xerxes zijn Niseaen paarden racen tegen de legendarische Thessalian merries. De Niseaen paarden versloegen de merries gemakkelijk.

Alexander de Grote
In "The art of horsemanship" vermeldt Xenophon dat het favoriete paard van Alexander de Grote, Bucephalus, een Thessalian was. Philonicus de Thessalian verkocht Bucephalus Alexander de Grote. Xenophon vermeldt voorts dat de Thessalian de leider onder de rassen is, door zijn mooiheid, moed en uithoudingsvermogen. In het boek Pyrrhus, vermeld de schrijver Plutarch, eveneens Bucephalus, maar hij geeft het paardenras de naam Niseaen. Zowel in het uiterlijk en in het karakter van Bucephalus kwamen trekken van de Nisseaen voor. Gezien bovenstaande feiten vermoed ik dan ook dat Alexander's hengst, Bucephalus, geen volbloed Niseaen of Thessalian was, maar een afstammeling van de door Xerxes achtergelaten paarden in Thessalonie.

Parthie
Partie was een rijk dat zich op zijn hoogtij dagen uitstrekte van Afghanistan tot aan de Zwarte zee. Midden in dit grote rijk lag de vlakte van Niseae waar de voorlopers van de Akhal-teke, het Niseaen paard onstonden. De Parthiers waren bekend om hun bereden boogschutters. Ze gebruikten voor hun cavalerie het Niseaen paard.De succesvolste Parthische Koning was Mithradatas II, hij regeerde van 123 BC tot 88 BC. Het was tijdens zijn regeren dat Parthie in contact kwam met de Romeinen en de Chinezen. De Chinese keizer Han Wu Ti was opzoek naar de "hemelse paarden" en na een contact een bevriend volk van de Partiers kreeg hij de beschikking over enkele ' hemelse paarden' Het contact met de Chinezen opende de zijde route.

Han Wu Ti
Tijdens een bezoek aan Fergana, een bevriend volk van de Parthiers, raakte de Chinese keizer Wu Ti, de 6de keizer van de Han Dynastie, zeer onder de indruk van de elegante paarden van dat land. De paarden zouden afstammen van bovennatuurlijke paarden en werden dan ook Hemelse paarden genoemd. Wu Ti wilde de Hemelse paarden in zijn bezit hebben om ze in zijn cavalerie te gebruiken. Hij bood de Koning van Fergana aan om de paarden te ruilen voor goud. De gezant die de boodschap overbracht werd door de koning van Fergana vermoord en de Chinese keizer besloot om de paarden met een veldtocht tegen de koning van Fergana te halen.

Na een onsuccesvolle eerste veldtocht kreeg hij pas na de tweede veldtocht de beschikking over de Hemelse paarden. De paarden werden een status symbool onder de rijken en hooggeplaatsten in China. Afbeeldingen van het Hemelse paard zijn terug te vinden in de Han kunst. Levensechte beelden van de 'Hemelse paarden' werden meegegeven in graven van Generaals en edelen. Het paard lijkt in zijn uiterlijk en in zijn karakter, bezongen in gedichten en uitgebeeld in Han kunst in alles op een Akhal-teke. In oktober 1969 werden er in een tombe van een Generaal, gevonden in Wu-wei ( In de Gansu province), vele bronzen beelden ontdekt, waaronder het beroemde beeld van " het vliegende paard". Tijdens de veldtochten van Wu Ti richting het westen kwamen hij ook in contact met de Parthiers. Het contact van de Chinezen met het 'Westen' opende de zijde route.

Romeinen
Marcus Licinius Crassus, richtte zich na zijn victorie op Spartacus op Parthie, een rijk dat zich in centraal Azie bevond. Hij werd echter verpletterend verslagen door de Niseaen cavalerie van Parhtie onder leiding van Surena. Julius Ceasar stuurde hierop een strafexpeditie naar Parthie onder leiding van Marcus Anthonius. Hij had een leger bij zich van 100.000 soldaten en een cavalerie met 10.000 paarden van het Iberische ras. ( Afstammelingen van de Arabierachtige paarden). Na een tactische fout, vernietigden de Parthiers, 10.000 soldaten, de voorraden en de belegeringswapens van de Romeinen. Marcus Anthonius stuurde daarop zijn cavalerie achter de Parthiers aan, maar de cavalerie van de Parthiers was vele malen sneller tot de frustratie van Marcus Anthonius. Dit leverde Anthonius maar 80 dode Parthiers en 30 gevangen op. Hij werd gedwongen om een verdrag te tekenen en kreeg van de Partische Koning een vrijgeleide om Parthie weer veilig te verlaten.

In de meer recente geschiedenis won Absent, een akhal-teke hengst, goud op de olympische spelen van Rome en brons op de spelen van Tokyo in dressuur en kreeg de titel 'hengst van de eeuw'. De vader van Absent, Arab, nam in 1937 deel aan een 4,300 km lange mars van een groep paarden van Turkmenistan naar Moskou. De geïsoleerde omgeving van de Akhal oase, Bergen in het zuiden, de Kaspische zee in het westen en de woestijn in het noorden, zorgden ervoor dat het ras zuiver bleef, zodat de karakteristieken van het Niseaen ras in de Akhal-teke behouden zijn gebleven. Op de gehele wereld zijn er nu nog ongeveer 2000 volbloed Akhal-teke paarden.Het Akhal-Teke ras heeft de ontwikkeling van verschillende andere paardenrassen, waaronder Thoroughbred, Don, Trakener, beinvloed.

Karakter
Akhal-teke paarden zijn in de eerste plaats gericht op een persoon. Sommige Akhal-teke paarden kunnen moeilijk gedrag vertonen wanneer ze bereden worden door 'vreemde' ruiters. Bij het Akhal-teke paard wordt gehoorzaamheid niet bereikt door straf of schreeuwen. Een klein gebaar, een blik of een zacht gesproken woord zijn genoeg. Een straf die niet door het paard begrepen wordt kan hem in een terughoudende stemming brengen die dagen kan aanhouden. Het Akhal-teke paard is een intelligent en leergierig paard. Zijn temperament en trots zijn ongeëvenaard. Het zijn paarden met karakter, uitgesproken individuen.

Glanzende vacht
Een bijzonder kenmerk van het akhal-teke ras is de metallicachtige glans van hun vacht. De reden hiervoor ligt in de structuur van het haar.
Bij de meeste paarden is de kern van het haar breed, waardoor de kern het grootste deel van de haar bestrijkt. Om de kern zit de medulla, een glasachtig materiaal dat licht weerkaatst. Doordat de breedte van de kern van het haar breed is er minder medulla materiaal om licht te weerkaatsen.
Bij het Akhal teke ras is de kern van het haar smal, hierdoor is er meer ruimte voor de medulla en er wordt meer licht gereflecteerd. Ook is de kern van het haar vaak gebroken. Tussen de breuken zit het glasachtige medulla materiaal. Op dit materiaal wordt het licht gebroken zoals dit gebeurt in een kristal, waardoor de Akhal teke zijn prachtige glans krijgt.

Bloedlijnen
Het Akhal teke ras wordt gefokt volgens een schema van bloedlijnen. Verschillende hengsten, meestal succesvolle renpaarden, zijn gekozen als stamvader van een bloedlijn. Het doel hiervan is om paarden te fokken die dezelfde fysieke kenmerken hebben als de stamvader.
Binnen het ras zijn drie typen te onderscheiden.
Type 1 komt het meest overeen met de bovenstaande beschrijving. Vertegenwoordigd door de bloedlijnen: Gelishikili, Kaplan en Peren.
Type 2 is iets kleiner en staat bekend om zijn snelheid en wordt het best vertegenwoordigd door de bloedlijnen: Karlavach en El.
Type 3 is een zwaarder type en bekend voor zijn uithoudingsvermogen. Deze wordt het beste vertegenwoordigd door de Arab en Dor-Bairam bloedlijnen. De hengsten die gekozen zijn als stamvaders zijn een gevarieerde groep.
Op dit moment zijn er 18 actieve bloedlijnen in het Akhal-teke ras.

Turkmener

Turkmener

Soort: warmbloed
Herkomst: Noord-Iran
Ook bekend als: Turkmeen, Toerkmeen, Turkomener

Over de Turkmener
De Turkmener of Turkmeen is een warmbloed afkomstig uit Noord-Iran. Het is één lijn van een aantal oriëntaalse paarden die zeer op elkaar lijken en alle een niet-Arabisch type hebben; het Turkmeense paard.

Karakter en verzorging
De Turkmener is een typisch oosters ras. Kenmerkend voor dit ras zijn: intelligent, onafhankelijk, moedig, levendig, trots, elegant, actief en edel.

Gebruiksmogelijkheden
Het ras levert onder meer 'materiaal' voor het fokken van andere rassen en is daarnaast goed bruikbaar als rij-, cavalerie- en renpaard.

Geschiedenis
De Turkmener stamt af van het Mongoolse paard en het Scythisch paard en wordt vooral op snelheid gefokt. Het ras werd gefokt door nomadische stammen die meer dan 3000 jaar geleden rond de Gobi-woestijn leefden. Tijdens de Han-dynastie waren ze zeer geliefd bij de Chinezen.

Exterieur
De Turkomaan is licht gebouwd en heeft een smalle borst, maar toch veel uithoudingsvermogen. De benen zijn lang en hebben een taai beendergestel. Het hoofd is lang en smal, heeft een breed voorhoofd en een recht profiel. De ogen zijn helder en alert, de oren zijn fijngevormd. De snuit is fijngevormd en heeft laaggeplaatste, wijdopen neusgaten.
De stokmaat van de Turkomaan ligt rond de 1,58 m. Het paard komt in verschillende effen kleuren voor.
De Turkomaan beschikt over een groot uithoudingsvermogen en kan een grote snelheid ontwikkelen. Het paard heeft een opvallende, zwevende en vloeiende gang.

Invloeden Mongoolse paard Scythisch paard

Akhal Teke

Akhal Teke
Ook bekend als: Turkmener

Herkomst:
De Akhal Teke komt uit Rusland, in de gebieden, Toerkmenistan, Kazachstan, Oezbekistan, Kirgizië.

Geschiedenis en informatie:
Het Akalteekse paard (of Akhal-Teke) is Turkmenistans nationale trots. Het ras wordt weleens een van de opvallendste rassen op aarde genoemd. Het is een volbloedras dat bekend staat om z'n snelheid en slimheid. Het paardrijden zit Turkmenen in het bloed en paarden zijn onlosmakelijk verbonden
met de nationale cultuur. In nomadenfamilies leren kinderen al op peuterleeftijd rijden. Een oud Turkmeens zegswijze luidt: 'Sta op in de morgen, groet je vader en dan je paard'.
De Akhal Teke is een zeer oud ras, misschien nog ouder dan de Arabier. Vermoedelijk stamt de Akhal-Teke af van de oude Tarpans en Przewalski paarden uit Zuid-Azië.
Het paard werd oorspronkelijk gefokt door de volksstammen van Turkmenistan, dit was zo'n drieduizend jaar geleden al. Zijn bestaan was al bekend in de tijd van Alexander de Grote. Er wordt zelfs ook wel beweerd dat het ras afstamt van het paard van Alexander de Grote, Bucephalos.
In de jaren 1336 tot 1405 werd er gekruist met Arabische merries. Verder is er wat gekruisd met Perzisch bloed, maar door het geïsoleerde leefgebied zijn er vrijwel geen andere invloeden geweest.
De Akhal Teke is zo gefokt dat hij de hete dagen en de koude nachten van het woestijnklimaat kon verdragen. Door dit leven is de Akhal Teke zeer gehard geworden. De traditionele Turkmeense paardenhouderij kende geen stallen. De dieren werden op hun hoofd na in een vilt gewikkeld en vastgebonden aan een paal. Hun voer bestond uit balletjes van gedroogde luzerne, gerst en schapenvet. Veulens werden al heel jong gespeend en jaarlingen deden al mee aan renwedstrijden.
Tegenwoordig wordt de Akhal Teke volgens moderne methoden gehouden, 's nachts op stal en overdag in de wei. Ze doen nog steeds mee aan rennen, maar pas als ze twee of drie jaar oud zijn. Sinds de vorige eeuw heeft men succesvol geprobeerd de fokkerij te verbeteren door
prestatieproeven te houden. Verder heeft de Akhal teke een belangrijke invloed gehad op het onstaan van enkele Europese rassen, zoals de Engelse volbloed (Byerley Turk) en de Trakehner.

Uiterlijk:
Hoofd: Smal en lang met een recht profiel. De ogen zijn groot en uitdrukkingsvol en de neusgaten zijn groot en gevoelig. De oren zijn lang en fraai gevormd
Hals: Lang, recht en vaak smal, staat hoog op de schouders
Schouders: Rond
Schoft: De schoft is hoog
Rug: Lang en vaak zwak
Ribbenkast: Smal
Kruis: Afhangend en gespierd.
Benen: De dijen zijn zeer gespierd en lang. De voorbenen zijn sterk en recht, met lange onderarmen. De achterbenen zijn lang en kunnen neigen naar sikkel- en koehakken. De voeten zijn klein en zeer hard
Staart: Laag gedragen
Beharing: Schaars en dun
Kleur: De Akhal Teke heeft een aparte goud of zilver glans. Het paard komt voor in alle kleuren, behalve bont. Witte aftekeningen mogen voorkomen.
Stokmaat: Tussen de 1.45 en 1.57 meter

Beweging:
De bewegingen zijn vlak, soepel en ruim in alle gangen. Verder is de Akhal Teke atletisch en zeer snel

Karakter en bijzonderheden:
De Akhal Teke is niet altijd even makkelijk in de omgang, heeft een sterke wil en is temperamentvol. Ook heeft hij een enorm uithoudingsvermogen. Hij kan enorme
afstanden afleggen en heeft dan geen eten of drinken nodig.

Gebruik:
De Akhal Teke wordt vaak nog gebruikt door de nomaden. Verder zie je hem veel op de renbaan, maar ook in de sport kom je hem weleens tegen, zo werden de Olympische spelen dressuur ook ooit gewonnen door Absent, een Akhal Teke. Door zin uithoudingsvermogen is de Akhal Teke zeer geschikt voor endurance. Tot de beroemdste lange-afstandsrit behoorde een toch van ruim vierduizend kilometer dwars door de woestijn, die Akhal Tekes in 1935 in vierentachtig dagen maakten.

Interessante feiten:
De Akhal Teke was beroemd om zijn toewijding jegens zijn ruiter. Dit kwam ook door de Toerkmeense Trainingsmethoden. Een jong paard werd alleen in een kuil of omheiing gezet. Daar werd het dier door iedereen, behalve de eigenaar met stenen bekogeld. Alleen hij behandelde het dier vriendelijk en gaf het voedsel. Zo leerde het paard slechts een man te vertrouwen en alle anderen te vrezen. Dit zou het wat moeilijke temmperament van dit ras kunnen verklaren.