Weens beperkte spasie, mag briewe verkort en geredigeer word.
Dooby and Domino
Robyn Greyling, chief curator of marine mammals at Bayworld, Port Elizabeth, writes:
Good afternoon to the team that produces the SA Horseman. I am the chief curator of marine mammals at Bayworld in Port Elizabeth and have been meaning to send you these pictures for a while. It is not something you will see very often! I met the Mounted Police unit while we were all attending some clicker training sessions with horses a few years back. It was very interesting talking to the guys and we kept in touch as they also patrol the beachfront area where Bayworld is.
It took a touch of planning and we decided to let the horses and dolphins take a look at each other after getting the go-ahead from the dolphins' vets. The traffic department's mounted horse, Dooby Dashing, eventually couldn't resist having a closer look. Domino, the dolphin, was just as keen to explore his new friend.
Tussen die hand en die been
Hellmut Hettasch van Yzerfontein, skryf:
Eerstens wil ek u bedank vir u redakteursbydrae. Dit pas so in my kraal. Tweedens wil ek kommentaar lewer op die bydrae "Between leg and hand". In beginsel stem ek saam, maar ek het 'n probleem met die sin: 'You have now successfully communicated to the horse that when it is asked to move forward and feels pressure on the bars of its mouth, this is an indication that the horse has to soften up by itself.'
Die "and" staan in my pad! In my pogings om te probeer om 'n goeie ruiter te word, het ek baie baat gevind by die boek Understanding Equitation deur die Franse kavallerie-offisier, Jean Saint-Fort Paillard. In die hoofstuk "The Rider's Means" verduidelik hy "Contact and Action of the Legs" en "Contact and Action of the Hands". Dit is twee verskillende aspekte van gehoorsaam wat nie gelyktydig geleer kan word nie.
In die hoofstuk "Impulsion" skryf hy onder andere:
The action of the legs should be very clearly explained and perfectly understood.
The action of the legs should be interrupted as soon as it has been obeyed.
Nothing, under any pretext whatsoever, should ever be allowed to interfere with the horse's obedience to the rider's command. The hands represent the most dangerously effective barrier to the horse's efforts to obey the legs, and consequently to achieve the impulsion that could result. Doesn't simple common sense tell us that we should make the horse feel, and thus understand, that it will always find an open door in front of it when it is asked to move forward or to accelerate, and that when it starts to obey it will never risk being blocked by hands that remain closed, that do not yield enough or that yield too late?
The rider should help his horse discover that it will be rewarded for its obedience by the ease and comfort that results from it. It must be obvious that this comfort is already given by the interruption of the rider's action that inspired the horse's obedience and by the absence of any other action that might obstruct its response. But it should also result from the physical relief, from the sense of ease the rider should offer by ensuring as perfectly as possible his seat and steadiness during the entire procedure …"
The Heritage Sale
Caroline Irish of Knysna writes:
Boones Little Buckeroo has changed the concept of miniature horses over his career, not only as a show horse, but as a breeding stallion.
In 1980, 1981 and 1983, he was National Grand Champion Stallion. In 1983 he was National Champion Colour Stallion. In 1992, 1993 and 1994 he was National Champion Get of Sire and in 2007 at 29 years of age, he won, for the fourth time, National Champion Get of Sire! Since 1982 when his first foal was born, he has sired 343 registered miniature horses.
Six years ago Marianne Ebert, owner of Little Kings Farm and Boones Little Buckeroo, held the first Heritage Sale to honour Boones Little Buckeroo and auction-selected examples of his progeny. The Heritage Sale has become a wonderful occasion for many breeders and owners of miniatures to see the pick of the studs from all over the USA, and of course horses from Little Kings itself. All horses on auction are in some way related to Buckeroo, with only the cream being chosen. Last month I had the privilege of attending the last Heritage Sale, and Buckeroo's official retirement.
Our herd stallion is Twin Creeks' Buckeroo Rocky Rapids, whom we imported shortly after he was inducted into the AMHR Hall of Fame in 2002, and he is a Buckeroo grandson. He has been Champion Stallion and Grand Champion Miniature at a number of South African shows, and together with a mare imported last year, ensures that Buckeroo's influence will be felt even in South Africa.
Pietperde
Aubrey Richardson van Brackenfell skryf:
Ek doen navorsing oor die destydse, baie bekende perdefamilie genaamd die Pietperde. Ek sal dit waardeer indien lesers my kan help met enige inligting en ou foto's van hierdie perde, asook inligting oor die volgende:
Die stamboom van die Pietperde
Kontakgegewens van Willem Lubbe se familie van Biedouw, Clanwilliam
Kontakgegewens van Daniel Louw se familie van Groot Toorn in die Hantam
Kontakgegewens van die mense wat die oorspronklike Pietperd geken het, en mense van die plaas, Langvlei, in die Sandveld agter Piketberg, waar Piet na bewering op hoë ouderdom dood is
Alle gegewens oor hierdie perde en telers.
Skryf aan my by Posbus 1645, Brackenfell 7561 of skakel 082 576 5596. U kan ook inligting e-pos na aubreyrichardson@vodamail.co.za.
Vinnigste Boerperd by Fauresmith
Lizet Kotze skryf:
Carel Hancke Lawaai, 'n 16-jarige Boer-perdreun en vul van Carel Hancke Sweep, het vanjaar geskiedenis gemaak deur die beste tyd ooit vir 'n SA Boeperd op Fauresmith op te stel. Lawaai behoort aan Georgina Lockwood van die Mogale Uithouritklub, en hulle was op die kortlys van die Noord-Gauteng junior span vir Fauresmith.
Ongelukkig moes sy onttrek weens skool- en eksamenverpligtinge, maar Lawaai was reeds in 'n oefenprogram onder die bekwame leiding van befaamde Springbokruiter, Tjaart de Wet. Intussen was 'n ander Springbokruiter se drome aan skerwe. GD Kotze se Joni Gamil wat verlede jaar op Fauries 'n vyfde standaardgewig plek kon verower, beseer homself slegs 'n week voor Fauresmith en GD se drome is aan skerwe.
Kort voor lank het dr Henk Basson, Tjaart de Wet en die Lockwood-gesin van GD se teleurstelling te hore gekom en is daar aanbevelings gedoen om Lawaai vir GD as "leenperd" aan te bied. So kom dit toe dat GD en Lawaai mekaar vir die eerste keer op Fauries ontmoet.
Een van Lawaai se eerste eienaars, Carl Kitshoff, het gewaarsku dat Lawaai nie erg het aan mans nie en, met dit in gedagte, het GD die eerste aand 'n lang ruk alleen met Lawaai in sy stal deurgebring om die "bonding" ding te doen. Tjaart de Wet as afrigter, het ook raad gegee.
Die eerste dag wil Lawaai net laat waai en moet hy ingehou word om nie al sy energie te verbruik nie. Wonder bo wonder, lê hy die eerste aand in die senior standaardgewig kategorie reeds in die elfde posisie.
Ten spyte van ysige koue en selfs ysreën, skuif Lawaai en GD oor die volgende twee dae stelselmatig op in die gesogte top tien posisies in en eindig in 'n fenomenale sewende plek in die standaardgewig kategorie, met 'n totale tyd van 8:53:27 en 'n gemiddelde spoed van 22,6 km/h.
Hartlike dank aan sy eienaars, Georgina, Kay, Oscar en Stephne Lockwood wat hom toevertrou het aan 'n mede-ruiter, GD Kotze, om met so 'n besonderse perd aan die "strafste uithourit ter wêreld" te kon deelneem!
Copyright © 1998 - 2007, Horse Junction. All rights reserved.
Posts tonen met het label Bolandse Wagen Perd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bolandse Wagen Perd. Alle posts tonen
zondag 29 maart 2009
Fries paardenbloed in Zuid-Afrika
Fries paardenbloed in Zuid-Afrika
Over mogelijke invloed van het Friese paard bij de opbouw van het Kaapse boerepaard
In het Zuid Westelyke deel van de Kaap-provincie in de Unie van Zuid-Afrika kón men nog niet zo. lang geleden op, de grote boerenplaatsen paarden zien gebruiken, bekend
onder de naam van „Bolandse waperd" of in het Nederlands; „Bovenlands wagenpaard". Men kon moeilyjc een „ras" noemen in de, gebruikelyke zin van het woord, want er is door de Zuid-Afrikaners, 'danig gekruist met allerlei rassen. Vroeger in de tyd der Afrikaanse oorlogen tegen Engeland noemden de, boeren het, boerenpaard „Bossiekop", waarvan de betekenis ons niet bekend is: Het. was een licht paard met zeer; groot uithoudingsvermogen, bestand tegen alle weersgesteldheid en tegen veel ontbering. Eén paard met soliede hoeven, welke veelal geen beslag behoefden, en in staat zware ruiters over moeilyk begaanbaar terrein te dragen.
Een paard „zo sober als een ezel". Allen, die de boeken van L. Penning hebben
gelezen over de dappere strijd der Afrikaanse boeren, kennen daaruit dit paard
en wat er alzo van geëist werd.
De wyze van africhting was in strijd met onze tegenwoordige opvattingen over rijkunstig fatsoen en dierenbehandeling, maar de Afrikaanse boer was een natuurruiter, zoals een Hongaarse boer dat ook is.
Vanaf zyn prilste jeugd reed hij paard, had een meestal meer dan normale lichaamskracht, een vaste zit in den zadel en was derhalve niet gauw verlegen by het berijden van een wat lastig of weerbarstig paard.
Deze boerepaarden gingen zelden in draf.
Hun gangen waren een zeer vlugge stap (telgang), een gebroken telgang en de galop.
Vandaar dat tegenwoordig de Amerikaanse zadelpaarden, welke ook deze gangen
kunnen gaan, zo geliefd zyn.
Het Kaapse paard had in dié tyden doorgaans 1,56 tot 1,58 m stokmaat met een nogal
groot hoofd, dat echter niet zwaar en plomp was, terwyl het een slanke hals had.
Een hoge schoft, doch een sterk afhellend kruis. Meestal een lange, schuinliggende
schouder, lange onderarm en schenkel by korte pypbeenderen. De kleur was meestal
bruin, stekelharig bruin of muisvaal. Soms met aalstreep; soms zelfs zebrastrepen op
schouders en benen, wat wel op een afstamming van een dicht by het oer-paard
liggend ras duiden moge.
Van het aldus omschreven paard is alleen nog een armzalig restant over in het in de aanhef genoemde Bolandse waperd, dat in de 90er jaren ontstaan moet zyn uit een kruising met hackney-bloéd en Cleveland Bay (beide Engelse rassen) en het
„Vlaamse" paard. Misschien zo nu en dan zelfs met nog een beetje Clydesdalebloed
(een Engels trekpaardenras). Vóór de laatste oorlog schynen er fokkers van het
aldus ontstane Bolandse perd geweest te zijn, die verbetering of veranderingen
trachtten aan te brengen door gebruik te maken van Percheron-hengsten (Franse
trekpaarden). Volgens wylen dr. Schreuder, waaraan wy deze laatste gegevens
ontlenen „met bevredigende resultaten", hetgeen ons wel wat erg rooskleurig afgeschilderd lykt.
By de bestudering van verschillende buitenlandse paardenfokkeryen trokken foto's
van enkele meer-spannen Bolandse wagehpaarden onze aandacht en lieten die ons
ook niet meer los. En wel om de volgende reden: die paarden deden ons zo ontzettend
veel denken aan onze eigen Franse Kwarten.
Om zekerheid te krijgen, moest een onderzoek worden ingesteld met als eerste
aanknopingspunt dat steeds weer in de geschiedbeschrijvingen van het Kaapse paard
opduikende „Vlaamse" paard". Wat hadden wy te verstaan onder "Vlaamse" paarden?
By de informatie van verschillende buitenlandse rassen hebben langgeleden, inderdaad dikwyls Vlaamse paarden een rol van grotere of, kleinere betekenis gespeeld. Onder „Vlaamse" paarden een paar eeuwen geleden moest men verstaan de zware paarden, waaruit later, het Belgische trekpaardenras zou worden geformeerd.
Waren het nu ook. déze trekpaarden,welke hadden medegeholpen om het Kaapse paard op te bouwen of om te vormen?
Het leek ons niet onmogelyk, gezien hét feit, dat men ook niet geaarzeld had Percherons en Clydesdales daartoe te gebruiken.
Volgens dr. Schreuder hebben inderdaad een paar hengsten de Kaap bereikt; in grote getale zijn ze blykbaar niet gebruikt.
Maar wat verstond men in Zuid-Afrika onder een „Vlaams" paard? Is het werkelijk
wel een trekpaard geweest? Want in de 90er jaren en later sprak men al niet meer
van „Vlaamse" paarden, voor zover ons bekend, doch bestond het Belgische trekpaard
al. Dr. Schreuder helpt ons in zekere zin uit de droom door in zyn boek „Die perd op
die plaas" van het „Vlaamse" paard te schrijven: „Die Vlaamse perd, 'n ligte tuigtipe".
Dr. Schreuder was in Afrika een erkende autoriteit en zal toch wel degelijk het verschil tussen een zwaar trekpaard en een licht tuigpaard hebben geweten. Met
andere woorden: het zgn. Vlaamse paard was niet wat men de gehele geschiedenis
door onder een Vlaams paard verstaan heeft. Men noemde het alleen zo en van
uiterlyk was het dus een licht tuigpaard.
Maar... wat voor ras was het dan wel?
In het zelfde boek zegt dr. Schreuder, dat het Boland perd veel overeenkomst
vertoont met onze landbouwtuigpaarden uit Groningen en Gelderland. Het boek verscheen
in 1948 en uit de daarin opgenomen afbeeldingen blykt duidelyk, dat schr. onze
moderne landbouwtuigpaarden van het Groningse en Gelderse type kent. Wanneer
hij dus opmerkt, dat sommige der Bolandse paarden „groot ooreenkoms" met deze types
vertonen, dan kan men zich een vrij duidelyke voorstelling maken van het Bolands
perd, ook zonder het gezien te hebben.
Uit een briefwisseling met dr. Bisschop van de Universiteit van Pretoria blykt:
1. dat het Bolandperd of Kaapse tuigperd thans als een op zichzelf staand ras wordt
beschouwd, hoewel er geen fokkersorganisatie bestaat om dit ras voor ondergang te
behoeden of te propageren;
2. het ras is opgebouwd uit de vroegere Kaapse merries, welke steeds veel Oosters
en Engels volbloed voerden;
3. deze merries zouden eerst met Vlaamse hengsten zyn gekruist en de kruisings-producten hiervan op hun beurt weer met hackneys, terwyl in de laatste 20 jaar ook
Percherons zyn gebruikt;
4. de resultaten zyn (let op!) zwarte paarden met een levendig temperament en Van het zware tot het lichte, geschikt voor ploeg-, eg~, wagen- en karaanspanning en
zelfs als zadelpaard;
5. er is zeer veel verscheidenheid onder deze paarden, doch er moet een kern van
zeer waardevolle paarden aanwezig zyn;
6. de naam Kaapse perd wordt steeds minder gebruikt en vervangen door Boland-,
Boer-, Pietperd enz.
In een door dr. Bisschop aan de regering van de Unie gezonden rapport over de toestand der paardenfokkery, is sprake van een fokstal van Bolandpaarden te Deelfontein.
Het is de boerderij Oranje Vallei van dhr. F. Koek. Deze paardenstapel is gevormd
uit ter plaatse aangekochte merriën toen dr. B. de plaats bezocht, waren er 8
merries en 1 hengst). De hengst was ruim 1,52 m stokmaat (dus klein van stuk) te
gebruiken als tuigpaard èn als rijpaard.
zyn hoofd deed denken aan dat van een hackney, terwijl zijn hals zwaar en breed
was. De romp, eerder rond dan diep, brede rug, sterke lendenen. Iets afhangend kruis
met laag ingeplante staart. De schouder was voor een rij paard te zwaar. Beenkwaliteit goed en die van de hoeven „baie goeie kwaliteit". De hengst droeg geen yzers en werd dagelijks over het harde veld gereden, doch de hoeven toonden geen tekenen van slijtage.
De moeder van de hengst was 10 cm kleiner met allerlei exterieur-gebreken (dakvormige rug, karperrug, koehakkig, beervoetig). De andere merries moeten op
deze 'merrie geleken hebben. Niettegenstaande hun afstotend extérieur, waren hun prestaties als rijpaard enorm, met een geweldig uithoudingsvermogen, zeer mak en in staat zware ruiters te dragen, Een merkwaardige typering van dit slag paarden is, dat zij hebben 'n baié groot hart".
Men leze de éxterieurkenmerken nog eens over, welke wij hierboven" vermeldden. De
meest kenmerkende hebben wy gememoreerd, waarom wy nog toevoegen, dat de merries „harige pote van die knieë en hakskene ondertóe" hadden. Dus zware beharing aan de onderbenen.
Dr. Bisschop zegt daarover dan ook terecht: „die behaarde pypbene is ook 'n teken van ander bloed". Juist, doch welk „ander bloed"?
Wy neigden er hoe langer hoe meer toe te veronderstellen, dat die eigenschappen,
welke men tendele inderdaad óók by het Friese ras aantreft als typisch raskenmerk,
afkomstig waren van Friese hengsten, die ten onrechte „Vlaamse" waren genoemd.
• Uit gevoerde correspondentie bleek nu, dat voor zover bekend de eerste zgn.
Vlaamse paarden ingevoerd werden door een begrafenisonderneming te Kaapstad
en wel vanuit Antwerpen.
Volgens dr. Bisschop, die deze paarden zelf gezien had, vertegenwoordigden zy meer het tuigpaarden dan het trekpaardentype. Dr. Bisschop had in 1930 in ons land begrafenispaarden gezien en vroeg nu of de by ons voor het „zwarte werk" gebruikte paarden nu waren van het „Vlaamse trektype" of het „Friese kartype".
Twee verschillende Afrikaanse begrippen, waarover men het eerst eens moest zijn.
Nadat vaststond, dat de voor begraaft werk gebruikte zwarte paarden in ons land
van Fries ras of althans warmbloedras waren en zeker niet behoorden tot enig trekpaardenras, en de eigenschappen van het tegenwoordige Friese paard door dr. Bisschop konden worden vergeleken met die van de zgn. Vlaamse paarden, kwam deze
tot de slotsom, dat het Friese paard volgens de beschrijving „geheel overeenkomt
met het beeld, dat ik van dit paardenras nog heb, zoals ik het in 1930 leerde kennen
en bestaat by my min of geen twyfel, dat de zgn. „Vlaamse" paarden,, waarvan onze
huidige Kaapse tuigpaarden afstammen, in werkelikheid „Friese" paarden zijn geweest".
De fouten of, zo men wil, de zwakke punten van het exterieur van het Friese paard
(zwakke bovenlyn, geringe diepte, lichte beenwerk e.d.) waren vroeger ook kenmerkend
voor het Kaapse paard, maar zy zyn thans voor een groot deel verdwenen, evenals
het Friese paard ook de laatste 20 jaar enorm in exterieur is vooruitgegaan. .
Het verschil is echter zeer belangrijk, voor wat betreft de manier waarop men die
exterieur-veranderingen heeft verkregen.
By het Kaapse paard gelukte zulks door gebruik van hackney en percheronbloed, terwyl by het Friese paard het, wellicht wat langzamer, gebeurde en nog gebeurt, door
selectie binnen het ras met dus als voordeel veel minder kans op uitmendeling van
allerlei af wy kende typen.
Vandaar dan ook, dat wy in overweging hebben gegeven voor consolidatie en verbetering
van het aloude Kaapse boerenpaard gebruik te maken van rasechte Friese paarden. SI.
Over mogelijke invloed van het Friese paard bij de opbouw van het Kaapse boerepaard
In het Zuid Westelyke deel van de Kaap-provincie in de Unie van Zuid-Afrika kón men nog niet zo. lang geleden op, de grote boerenplaatsen paarden zien gebruiken, bekend
onder de naam van „Bolandse waperd" of in het Nederlands; „Bovenlands wagenpaard". Men kon moeilyjc een „ras" noemen in de, gebruikelyke zin van het woord, want er is door de Zuid-Afrikaners, 'danig gekruist met allerlei rassen. Vroeger in de tyd der Afrikaanse oorlogen tegen Engeland noemden de, boeren het, boerenpaard „Bossiekop", waarvan de betekenis ons niet bekend is: Het. was een licht paard met zeer; groot uithoudingsvermogen, bestand tegen alle weersgesteldheid en tegen veel ontbering. Eén paard met soliede hoeven, welke veelal geen beslag behoefden, en in staat zware ruiters over moeilyk begaanbaar terrein te dragen.
Een paard „zo sober als een ezel". Allen, die de boeken van L. Penning hebben
gelezen over de dappere strijd der Afrikaanse boeren, kennen daaruit dit paard
en wat er alzo van geëist werd.
De wyze van africhting was in strijd met onze tegenwoordige opvattingen over rijkunstig fatsoen en dierenbehandeling, maar de Afrikaanse boer was een natuurruiter, zoals een Hongaarse boer dat ook is.
Vanaf zyn prilste jeugd reed hij paard, had een meestal meer dan normale lichaamskracht, een vaste zit in den zadel en was derhalve niet gauw verlegen by het berijden van een wat lastig of weerbarstig paard.
Deze boerepaarden gingen zelden in draf.
Hun gangen waren een zeer vlugge stap (telgang), een gebroken telgang en de galop.
Vandaar dat tegenwoordig de Amerikaanse zadelpaarden, welke ook deze gangen
kunnen gaan, zo geliefd zyn.
Het Kaapse paard had in dié tyden doorgaans 1,56 tot 1,58 m stokmaat met een nogal
groot hoofd, dat echter niet zwaar en plomp was, terwyl het een slanke hals had.
Een hoge schoft, doch een sterk afhellend kruis. Meestal een lange, schuinliggende
schouder, lange onderarm en schenkel by korte pypbeenderen. De kleur was meestal
bruin, stekelharig bruin of muisvaal. Soms met aalstreep; soms zelfs zebrastrepen op
schouders en benen, wat wel op een afstamming van een dicht by het oer-paard
liggend ras duiden moge.
Van het aldus omschreven paard is alleen nog een armzalig restant over in het in de aanhef genoemde Bolandse waperd, dat in de 90er jaren ontstaan moet zyn uit een kruising met hackney-bloéd en Cleveland Bay (beide Engelse rassen) en het
„Vlaamse" paard. Misschien zo nu en dan zelfs met nog een beetje Clydesdalebloed
(een Engels trekpaardenras). Vóór de laatste oorlog schynen er fokkers van het
aldus ontstane Bolandse perd geweest te zijn, die verbetering of veranderingen
trachtten aan te brengen door gebruik te maken van Percheron-hengsten (Franse
trekpaarden). Volgens wylen dr. Schreuder, waaraan wy deze laatste gegevens
ontlenen „met bevredigende resultaten", hetgeen ons wel wat erg rooskleurig afgeschilderd lykt.
By de bestudering van verschillende buitenlandse paardenfokkeryen trokken foto's
van enkele meer-spannen Bolandse wagehpaarden onze aandacht en lieten die ons
ook niet meer los. En wel om de volgende reden: die paarden deden ons zo ontzettend
veel denken aan onze eigen Franse Kwarten.
Om zekerheid te krijgen, moest een onderzoek worden ingesteld met als eerste
aanknopingspunt dat steeds weer in de geschiedbeschrijvingen van het Kaapse paard
opduikende „Vlaamse" paard". Wat hadden wy te verstaan onder "Vlaamse" paarden?
By de informatie van verschillende buitenlandse rassen hebben langgeleden, inderdaad dikwyls Vlaamse paarden een rol van grotere of, kleinere betekenis gespeeld. Onder „Vlaamse" paarden een paar eeuwen geleden moest men verstaan de zware paarden, waaruit later, het Belgische trekpaardenras zou worden geformeerd.
Waren het nu ook. déze trekpaarden,welke hadden medegeholpen om het Kaapse paard op te bouwen of om te vormen?
Het leek ons niet onmogelyk, gezien hét feit, dat men ook niet geaarzeld had Percherons en Clydesdales daartoe te gebruiken.
Volgens dr. Schreuder hebben inderdaad een paar hengsten de Kaap bereikt; in grote getale zijn ze blykbaar niet gebruikt.
Maar wat verstond men in Zuid-Afrika onder een „Vlaams" paard? Is het werkelijk
wel een trekpaard geweest? Want in de 90er jaren en later sprak men al niet meer
van „Vlaamse" paarden, voor zover ons bekend, doch bestond het Belgische trekpaard
al. Dr. Schreuder helpt ons in zekere zin uit de droom door in zyn boek „Die perd op
die plaas" van het „Vlaamse" paard te schrijven: „Die Vlaamse perd, 'n ligte tuigtipe".
Dr. Schreuder was in Afrika een erkende autoriteit en zal toch wel degelijk het verschil tussen een zwaar trekpaard en een licht tuigpaard hebben geweten. Met
andere woorden: het zgn. Vlaamse paard was niet wat men de gehele geschiedenis
door onder een Vlaams paard verstaan heeft. Men noemde het alleen zo en van
uiterlyk was het dus een licht tuigpaard.
Maar... wat voor ras was het dan wel?
In het zelfde boek zegt dr. Schreuder, dat het Boland perd veel overeenkomst
vertoont met onze landbouwtuigpaarden uit Groningen en Gelderland. Het boek verscheen
in 1948 en uit de daarin opgenomen afbeeldingen blykt duidelyk, dat schr. onze
moderne landbouwtuigpaarden van het Groningse en Gelderse type kent. Wanneer
hij dus opmerkt, dat sommige der Bolandse paarden „groot ooreenkoms" met deze types
vertonen, dan kan men zich een vrij duidelyke voorstelling maken van het Bolands
perd, ook zonder het gezien te hebben.
Uit een briefwisseling met dr. Bisschop van de Universiteit van Pretoria blykt:
1. dat het Bolandperd of Kaapse tuigperd thans als een op zichzelf staand ras wordt
beschouwd, hoewel er geen fokkersorganisatie bestaat om dit ras voor ondergang te
behoeden of te propageren;
2. het ras is opgebouwd uit de vroegere Kaapse merries, welke steeds veel Oosters
en Engels volbloed voerden;
3. deze merries zouden eerst met Vlaamse hengsten zyn gekruist en de kruisings-producten hiervan op hun beurt weer met hackneys, terwyl in de laatste 20 jaar ook
Percherons zyn gebruikt;
4. de resultaten zyn (let op!) zwarte paarden met een levendig temperament en Van het zware tot het lichte, geschikt voor ploeg-, eg~, wagen- en karaanspanning en
zelfs als zadelpaard;
5. er is zeer veel verscheidenheid onder deze paarden, doch er moet een kern van
zeer waardevolle paarden aanwezig zyn;
6. de naam Kaapse perd wordt steeds minder gebruikt en vervangen door Boland-,
Boer-, Pietperd enz.
In een door dr. Bisschop aan de regering van de Unie gezonden rapport over de toestand der paardenfokkery, is sprake van een fokstal van Bolandpaarden te Deelfontein.
Het is de boerderij Oranje Vallei van dhr. F. Koek. Deze paardenstapel is gevormd
uit ter plaatse aangekochte merriën toen dr. B. de plaats bezocht, waren er 8
merries en 1 hengst). De hengst was ruim 1,52 m stokmaat (dus klein van stuk) te
gebruiken als tuigpaard èn als rijpaard.
zyn hoofd deed denken aan dat van een hackney, terwijl zijn hals zwaar en breed
was. De romp, eerder rond dan diep, brede rug, sterke lendenen. Iets afhangend kruis
met laag ingeplante staart. De schouder was voor een rij paard te zwaar. Beenkwaliteit goed en die van de hoeven „baie goeie kwaliteit". De hengst droeg geen yzers en werd dagelijks over het harde veld gereden, doch de hoeven toonden geen tekenen van slijtage.
De moeder van de hengst was 10 cm kleiner met allerlei exterieur-gebreken (dakvormige rug, karperrug, koehakkig, beervoetig). De andere merries moeten op
deze 'merrie geleken hebben. Niettegenstaande hun afstotend extérieur, waren hun prestaties als rijpaard enorm, met een geweldig uithoudingsvermogen, zeer mak en in staat zware ruiters te dragen, Een merkwaardige typering van dit slag paarden is, dat zij hebben 'n baié groot hart".
Men leze de éxterieurkenmerken nog eens over, welke wij hierboven" vermeldden. De
meest kenmerkende hebben wy gememoreerd, waarom wy nog toevoegen, dat de merries „harige pote van die knieë en hakskene ondertóe" hadden. Dus zware beharing aan de onderbenen.
Dr. Bisschop zegt daarover dan ook terecht: „die behaarde pypbene is ook 'n teken van ander bloed". Juist, doch welk „ander bloed"?
Wy neigden er hoe langer hoe meer toe te veronderstellen, dat die eigenschappen,
welke men tendele inderdaad óók by het Friese ras aantreft als typisch raskenmerk,
afkomstig waren van Friese hengsten, die ten onrechte „Vlaamse" waren genoemd.
• Uit gevoerde correspondentie bleek nu, dat voor zover bekend de eerste zgn.
Vlaamse paarden ingevoerd werden door een begrafenisonderneming te Kaapstad
en wel vanuit Antwerpen.
Volgens dr. Bisschop, die deze paarden zelf gezien had, vertegenwoordigden zy meer het tuigpaarden dan het trekpaardentype. Dr. Bisschop had in 1930 in ons land begrafenispaarden gezien en vroeg nu of de by ons voor het „zwarte werk" gebruikte paarden nu waren van het „Vlaamse trektype" of het „Friese kartype".
Twee verschillende Afrikaanse begrippen, waarover men het eerst eens moest zijn.
Nadat vaststond, dat de voor begraaft werk gebruikte zwarte paarden in ons land
van Fries ras of althans warmbloedras waren en zeker niet behoorden tot enig trekpaardenras, en de eigenschappen van het tegenwoordige Friese paard door dr. Bisschop konden worden vergeleken met die van de zgn. Vlaamse paarden, kwam deze
tot de slotsom, dat het Friese paard volgens de beschrijving „geheel overeenkomt
met het beeld, dat ik van dit paardenras nog heb, zoals ik het in 1930 leerde kennen
en bestaat by my min of geen twyfel, dat de zgn. „Vlaamse" paarden,, waarvan onze
huidige Kaapse tuigpaarden afstammen, in werkelikheid „Friese" paarden zijn geweest".
De fouten of, zo men wil, de zwakke punten van het exterieur van het Friese paard
(zwakke bovenlyn, geringe diepte, lichte beenwerk e.d.) waren vroeger ook kenmerkend
voor het Kaapse paard, maar zy zyn thans voor een groot deel verdwenen, evenals
het Friese paard ook de laatste 20 jaar enorm in exterieur is vooruitgegaan. .
Het verschil is echter zeer belangrijk, voor wat betreft de manier waarop men die
exterieur-veranderingen heeft verkregen.
By het Kaapse paard gelukte zulks door gebruik van hackney en percheronbloed, terwyl by het Friese paard het, wellicht wat langzamer, gebeurde en nog gebeurt, door
selectie binnen het ras met dus als voordeel veel minder kans op uitmendeling van
allerlei af wy kende typen.
Vandaar dan ook, dat wy in overweging hebben gegeven voor consolidatie en verbetering
van het aloude Kaapse boerenpaard gebruik te maken van rasechte Friese paarden. SI.
vrijdag 20 maart 2009
Kaap Paard - Boerenpaard - Boerenperd
Kaap Paard - Boerenpaard - Boerenperd
Beschrijving van het ras Boerenpaard
Land: Zuid-Afrika
Stokmaat: 1.42 t/m 1.62
GESCHIEDENIS
Het Boerenpaard wordt ook wel Boerperd of Kaap paard genoemd. De geschiedenis van dit ras kan in drie fases verdeeld worden.
Fase 1 (1652-1836)
In het verleden heeft het Boerenpaard nog Kaap paard genoemd. Het Kaap paard is ontstaan uit kruisingen van de Perzische Arabier, paarden van Java, de Andalusiër en de Isabel. Het Kaap paard stond bekend om zijn uithoudingsvermogen, intelligentie, standvastigheid en hardheid.
Fase 2 (1836-1899)
Het Kaap paard werd in deze periode veredeld met Vlaamse hengsten, Hackney, Northfolk Trotter en de Cleveland Bay.
Fase 3 (1899 tot nu)
Tijdens de oorlog zijn veel paarden verloren gegaan. Alleen de sterkste paarden hebben de oorlog overleefd. Voor deze paarden is in 1905 een stamboek opgericht.
RASOMSCHRIJVING
De kwaliteit van deze paarden zit vooral in de benen. Deze moeten sterk zijn. De uitstraling van het Boerenpaard moet fier en actief zijn. De ideale stokmaat voor een Boerenpaard is 142 tot 162 centimeter.
BIJZONDERHEDEN TYPEN
Het Boerenpaard is geschikt als rijpaard voor het hele gezin. Ze worden ook gebruikt bij het veedrijven. Ze zijn heel rustig en zullen niet snel van iets schrikken.
BIJZONDERHEDEN GANGEN
De draf van het Boerenpaard moet rustig zijn, zodat de ruiter lange afstanden kan rijden zonder moe te worden.
BIJZONDERHEDEN KLEUR
Alle kleuren zijn toegestaan behalve: albino, grijs, zwart met stippen of roodbruin met stippen.
Kleuren:
zie: bijzonderheden
Typen: zie: bijzonderheden, Rijpaard, Warmbloed
Gangen: Galop, Draf, Stap, zie: bijzonderheden
Verwant aan: Equus caballus, Andalusiër, Arabier, Cleveland Bay, Hackney
Beschrijving van het ras Boerenpaard
Land: Zuid-Afrika
Stokmaat: 1.42 t/m 1.62
GESCHIEDENIS
Het Boerenpaard wordt ook wel Boerperd of Kaap paard genoemd. De geschiedenis van dit ras kan in drie fases verdeeld worden.
Fase 1 (1652-1836)
In het verleden heeft het Boerenpaard nog Kaap paard genoemd. Het Kaap paard is ontstaan uit kruisingen van de Perzische Arabier, paarden van Java, de Andalusiër en de Isabel. Het Kaap paard stond bekend om zijn uithoudingsvermogen, intelligentie, standvastigheid en hardheid.
Fase 2 (1836-1899)
Het Kaap paard werd in deze periode veredeld met Vlaamse hengsten, Hackney, Northfolk Trotter en de Cleveland Bay.
Fase 3 (1899 tot nu)
Tijdens de oorlog zijn veel paarden verloren gegaan. Alleen de sterkste paarden hebben de oorlog overleefd. Voor deze paarden is in 1905 een stamboek opgericht.
RASOMSCHRIJVING
De kwaliteit van deze paarden zit vooral in de benen. Deze moeten sterk zijn. De uitstraling van het Boerenpaard moet fier en actief zijn. De ideale stokmaat voor een Boerenpaard is 142 tot 162 centimeter.
BIJZONDERHEDEN TYPEN
Het Boerenpaard is geschikt als rijpaard voor het hele gezin. Ze worden ook gebruikt bij het veedrijven. Ze zijn heel rustig en zullen niet snel van iets schrikken.
BIJZONDERHEDEN GANGEN
De draf van het Boerenpaard moet rustig zijn, zodat de ruiter lange afstanden kan rijden zonder moe te worden.
BIJZONDERHEDEN KLEUR
Alle kleuren zijn toegestaan behalve: albino, grijs, zwart met stippen of roodbruin met stippen.
Kleuren:
zie: bijzonderheden
Typen: zie: bijzonderheden, Rijpaard, Warmbloed
Gangen: Galop, Draf, Stap, zie: bijzonderheden
Verwant aan: Equus caballus, Andalusiër, Arabier, Cleveland Bay, Hackney
Abonneren op:
Posts (Atom)
