Het Groninger Paard

Het Groninger Paard


Het Groninger paard vindt zijn oorsprong bij het inlands paard dat in het noorden werd gehouden en sinds 1870 werd gekruist met hengsten uit Oldenburg, Oost-Friesland en Sleeswijk-Holstein. Daarnaast werden ook merries ingevoerd.

De vereniging heeft als doel het houden, gebruiken en fokken van het Groninger paard in Nederland. In de praktijk betekent dit voor alsnog het terugfokken van de vrijwel verdwenen klassiek Groninger, waarvan in 1982 nog slechts enkele zuivere merries aanwezig waren en gelukkig ook nog vrij veel paarden met veel oorspronkelijk bloed.

De Groninger is een zwaar, lang gelijnd en kortbenig warmbloed paard met een krachtige bouw, een sprekend hoofd, een gespierde middellange hals, voldoende schoft die soepel overgaat in een niet te lange sterke rug, een tamelijk schuine schouder, een brede en diepe zwaar gespierde romp, ronde welving der ribben, een zwaar ontwikkelde achterhand, massief beenwerk met korte platte pijpen en ruime harde voeten.

De Groninger is een sober paard dat volledig is aangepast aan het Nederlands klimaat. De stap is ruim en energiek, de draf is vlot, ruim en economisch. Het temperament is rustig en gewillig met een zeer goede werklust. Ze kunnen langdurig grote werkprestaties leveren. De meest voorkomende kleuren zijn bruin en zwart met slechts geringe witte aftekeningen. Andere kleuren komen ook voor, maar zijn minder algemeen.

Het vroegere gebruiksdoel uit de veertiger en vijftiger jaren als trekkracht op de landbouwbedrijven, is door de volkomen mechanisatie niet meer actueel. De huidige gebruiksmogelijkheden in deze tijd met meer vrije tijd, sport en recreatie zijn daarentegen ongekend, namelijk aangespannen, recreatie en dressuur.