Groninger

Groninger
Herkomst:
Groningen, Friesland en Drenthe

Geschiedenis en informatie:
Halverwege de 19e eeuw werd door inbreng van
Oldenburgers en Oost-Friese hengsten op de
boerderijen een landbouwtuigpaard gefokt dat
gemakkelijk in omgang was, met sterk beenwerk
en goede hoeven voor het werk op de zware
kleigronden. Daarnaast werd ook met
Holsteinerhengsten gefokt. Het paard bleek
een uitstekend landbouwpaard, niet alleen in
de provincie Groningen, maar ook in
Friesland en Drenthe.
In de dertiger jaren van de 20e eeuw was het
Groninger paard van het Oldenburger type
een zeer bruikbaar boerenpaard dat in staat
was het zwaarste landbouwwerk uitstekend
te verrichten. Ook voor artilleriewerk en de
landelijke rijsport werd het paard ingezet.
De gangen waren ruim en vlot zonder de
verheven acties van het typische
tuigpaard.
In de vijftiger jaren veranderde de
fokrichting en werden meer eisen
gesteld aan adel, luxe en hardheid.
Door de mechanisatie van de landbouw
rond 1960 was er geen werk meer voor
de landbouwpaarden in het
boerenbedrijf. De omvorming van
landbouwpaard naar rijpaard kwam op
gang rond deze tijd. Dit bereikte men
door gebruik te maken van Holsteiners,
Trakheners en Engelse volbloeden

Het landbouwtype leek in de zeventiger
jaren definitief te verdwijnen, maar werd
onder leiding van de SZH voor uitsterven
behoed. Er waren toen nog circa 100
raszuivere merries, maar geen zuivere
hengsten meer beschikbaar. De hengst
Baldewijn, voor 3/4 Groninger, kon net
op tijd behouden en ingezet worden.
In 1998 waren er 160 stamboekmerries
en 12 goedgekeurde dekhengsten.

De Vereniging:
De vereniging Het Groninger Paard is
in 1982 opgericht door een klein aantal
liefhebbers van het aloude Groninger
paard zoals dat tot in de jaren '60 nog
in geheel Nederland werd gebruikt. In
de jaren '70 nam het aantal Groninger
paarden snel in aantal af. Door de
vorming van het KWPN dreigde de
Groninger zelfs geheel te verdwijnen.
In 1985 werd Bij Koninklijk Besluit de
vereniging erkend als
Stamboekvereniging en in 1995 volgde
de erkenning als moederstamboek
volgens de Europese richtlijnen. Thans
telt de vereniging ca. 300 leden, staan er
15 hengsten ter dekking
en zijn rond de 200 merries ingeschreven
in de stamboeken.

Uiterlijk:
Het is een niet te zwaar
warmbloed-landbouwpaard met een
krachtige en gespierde bouw.
Hoofd:
Sprekend
Hals:
gespierd
Rug en schoft:
De Groninger heeft voldoende schoft die
soepel overgaat in een niet te lange
sterke rug,
Schouder:
Tamelijk schuin
Romp:
Breed en diep fors gespierd
Ribben:
Rond gewelfd
Achterhand:
Zwaar ontwikkeld
Benen:
De Groninger heeft massief beenwerk met
korte platte pijpen en ruime harde voeten.
Kleur:
De kleur is voornamelijk bruin, zwartbruin
of zwart, vossen en schimmels zijn zeldzaam

Beweging:
De stap is ruim en energiek,
de draf is vlot en economisch.

Karakter en bijzonderheden:
De karaktereigenschappen maken het
tot een betrouwbaar paard. Het is een
vriendelijk, gewillig en gehoorzaam
dier met veel weerstands- en
uithoudingsvermogen en een rustig
temperament.

Gebruik:
Het tegenwoordige Groninger paard is
een veelzijdigheids/recreatie paard,
geschikt voor zowel aangespannen werk
als rijpaard.