Eriskay

Eriskay

Herkomst: Schotland.

Over de Eriskay: De Eriskay is een lieve pony, met een zachtaardig karakter. Hij heeft veel uithoudingsvermogen, intelligentie en is werkwillig. Ook hebben ze genoeg aan een beetje eten, en zijn toch sterk. Ook voor kinderen zijn het geschikte pony's; ze zijn dol op aandacht en lief voor kinderen.

Lichaamsbouw: De Eriskay is geen schoonheid om te zien. Zijn hoofd is groot, en de mond is erg klein. De benen zijn slank. De vachtkleur van de Eriskay is donker als hij pas geboren is, maar later wordt hij een vliegenschimmel, roan of schimmel. Een bijzondere kleur bij een volwassenen Eriskay is een toffeeachtige kleur, met een lichtgrijze ondergrond. De Eriskay is een robuust en sober ras, die uit een koud klimaat komt. Daarom krijgt hij een zeer dikke wintervacht, en een zomervacht pas in juni. Deze vacht behoud hij maar kort, omdat de zomers in Schotland nooit lang en warm zijn. Zijn stokmaat ligt tussen de 1.20 en 1.30 meter hoog.

En verder...: Inmiddels is het aantal Eriskays en liefhebbers sterk toegenomen, en er bestaat nu al een stamboek voor dit ras.

Geschiedenis: Op de Hebriden, een groep eilanden ten Noordwesten van Noord-Schotland, leefden verschillende soorten pony's. Bij elk eiland hoorde een pony die specifiek was voor dat eiland. Hoewel de eilanden dicht bij elkaar lagen, vond er vrijwel nooit een uitwisseling plaats. Pas toen het medio 1850 makkelijker werd om te reizen, werden er pony's van de verschillende eilanden uitgewisseld. Ook hengsten van het Schotse vasteland kwamen naar de eilanden om de rassen van de eilanden te verbeteren. Een voorbeeld van zo'n resultaat is de Highland Pony. Het eiland Eriskay deed nooit mee aan uitwisselingen, waardoor het oorspronkelijke ponyras van het eiland niet veranderde. Pas in 1986 werd de Eriskay weer ontdekt door Dr. Robert Hill. Hij zag op het eiland Eriskay pony's lopen die niet op de Highlander leken. Met dierenarts Beck bestudeerde hij de pony's, en ontdekte zo dat de Eriskays alle eigenschappen van een al eeuwenlang bestaand ras hadden. Deze twee onderzoekers kochten twee merries van de eigenaar op Eriskay, en kochten op het eiland Barra, de woonplaats van Dr. Hill, een hengst die zeer veel eigenschappen had en net zoveel op de Eriskay leek. Zodoende werden er pony's gefokt. In 1972 waren er al zoveel Eriskays en liefhebbers van dit ras, dat er een vereniging werd opgericht voor de Eriskay. De vereniging kocht in 1973 een hengstenveulen van het eiland South Uist. Ze beschikten immers maar over één dekhengst. Deze hengst, Eric, zorgde voor genoeg nakomelingen, maar de hengst ging helaas al op 5-jarige leeftijd dood.


Eriskay

Herkomst: Schotland.

Over de Eriskay: De Eriskay is een lieve pony, met een zachtaardig karakter. Hij heeft veel uithoudingsvermogen, intelligentie en is werkwillig. Ook hebben ze genoeg aan een beetje eten, en zijn toch sterk. Ook voor kinderen zijn het geschikte pony's; ze zijn dol op aandacht en lief voor kinderen.

Lichaamsbouw: De Eriskay is geen schoonheid om te zien. Zijn hoofd is groot, en de mond is erg klein. De benen zijn slank. De vachtkleur van de Eriskay is donker als hij pas geboren is, maar later wordt hij een vliegenschimmel, roan of schimmel. Een bijzondere kleur bij een volwassenen Eriskay is een toffeeachtige kleur, met een lichtgrijze ondergrond. De Eriskay is een robuust en sober ras, die uit een koud klimaat komt. Daarom krijgt hij een zeer dikke wintervacht, en een zomervacht pas in juni. Deze vacht behoud hij maar kort, omdat de zomers in Schotland nooit lang en warm zijn. Zijn stokmaat ligt tussen de 1.20 en 1.30 meter hoog.

En verder...: Inmiddels is het aantal Eriskays en liefhebbers sterk toegenomen, en er bestaat nu al een stamboek voor dit ras.

Geschiedenis: Op de Hebriden, een groep eilanden ten Noordwesten van Noord-Schotland, leefden verschillende soorten pony's. Bij elk eiland hoorde een pony die specifiek was voor dat eiland. Hoewel de eilanden dicht bij elkaar lagen, vond er vrijwel nooit een uitwisseling plaats. Pas toen het medio 1850 makkelijker werd om te reizen, werden er pony's van de verschillende eilanden uitgewisseld. Ook hengsten van het Schotse vasteland kwamen naar de eilanden om de rassen van de eilanden te verbeteren. Een voorbeeld van zo'n resultaat is de Highland Pony. Het eiland Eriskay deed nooit mee aan uitwisselingen, waardoor het oorspronkelijke ponyras van het eiland niet veranderde. Pas in 1986 werd de Eriskay weer ontdekt door Dr. Robert Hill. Hij zag op het eiland Eriskay pony's lopen die niet op de Highlander leken. Met dierenarts Beck bestudeerde hij de pony's, en ontdekte zo dat de Eriskays alle eigenschappen van een al eeuwenlang bestaand ras hadden. Deze twee onderzoekers kochten twee merries van de eigenaar op Eriskay, en kochten op het eiland Barra, de woonplaats van Dr. Hill, een hengst die zeer veel eigenschappen had en net zoveel op de Eriskay leek. Zodoende werden er pony's gefokt. In 1972 waren er al zoveel Eriskays en liefhebbers van dit ras, dat er een vereniging werd opgericht voor de Eriskay. De vereniging kocht in 1973 een hengstenveulen van het eiland South Uist. Ze beschikten immers maar over één dekhengst. Deze hengst, Eric, zorgde voor genoeg nakomelingen, maar de hengst ging helaas al op 5-jarige leeftijd dood.