Equus Caballus

Equus Caballus

Beschrijving van het ras Equus Caballus

Land: Azië
Stokmaat: 1.20 t/m 1.50

GESCHIEDENIS
Twintig duizend jaar geleden liepen wilde paarden door heel Europa en Azie. Deze paarden waren de voorouders van alle paardenrassen. Deze paarden werden de Equus caballus genoemd. In die tijd waren er meer paarden dan mensen. In de loop der jaren is dat veranderd. De hoeveelheid mensen nam toe. Zij begonnen de paarden te verjagen van hun grondgebied en ze gebruikten deze paarden als bron van voedsel.
Niet alleen de mensheid, maar door de ijstijd zijn ook veel paarden verloren gegaan. Na de ijstijd was er geen geschikt leefgebied meer voor de Equus Caballus. Deze groep paarden is te verdelen in drie typen: Przewalski, Woudpaard en het Vlaktepaard.

PRZEWALSKI
Nikolai Michailovitsch Przewalski heeft in 1878 een expeditie gemaakt door Centraal-Azië. Hij was de kapitein van de Russische cavalerie. Tijdens de expeditie kwamen ze paardjes tegen die ze nog nooit hadden gezien. Nikolai dacht toen nog niet dat het paarden waren. Hij dacht dat hij een ezelsoort had ontdekt. Een vriend van hem was zo|loog. Deze heer Polyakov ontdekte dat het geen ezel was maar een paardachtige. Dit paardenras is vernoemd naar beide mannen en kreeg de naam Equus Przewalskii Polyakov.

Deze soort is een ondersoort van het wilde paard en heeft nu de naam Equus Przewalskii Przewalskii Polyakov. Deze paarden worden beschouwd als de laatste wilde paarden. In 1968 zijn de Przewalski paarden voor het laatst in het wild waargenomen. Dit was in het zuidwesten van Mongolië aan de Chinese grens. Daar leefden de paarden in het Tachyn Schar Nuruu-gebied.

De Przewalski komt sinds 1992 weer in het wild voor. Vroeger leefden ze van West-Europa tot Centraal-Azië en in Mongolië en West-china. Nu leven ze alleen nog in dierentuinen, natuurreservaten en ook weer in hun oorspronkelijke leefgebied in Mongolië. Het Przewalskipaard is een erg sterk paard, doordat ze uit gebieden komen waar vaak sneeuw ligt en waar 3 tot 4 maanden van extreme droogte heerst. In deze periode is er bijna geen water te vinden. Ze zijn gewend om van gras, struiken, kruiden en knollen te leven.

Dierentuinen zetten zich in om het ras te behouden. Dankzij fokprogramma's is het mogelijk om de dieren van uitsterven te behouden. In Safaripark Beekse Bergen zijn 7 Przewalski merries.

Het lijf van dit paard is gedrongen. De benen zijn heel kort waardoor ze niet bereden kunnen worden. In verhouding tot het lijf is het hoofd groot. De neus is altijd wit. De Przewalski heeft kleine spitse oren. Net als bij de Fjord staan de manen rechtop, hebben ze een aalstreep en donkere onderbenen. De staart heeft niet zo veel haar, maar komt meestal wel tot op de grond.

De Przewalski is net als de Zebra te wild om tam te kunnen maken. Wanneer de dierenarts ze moet behandelen, moeten ze verdoofd worden omdat ze geen mensen in de buurt laten komen. De kuddes waarin Przewalskipaarden leven zijn niet groter dan 20 paarden. In de kudde leven één hengst en ongeveer 10 merries met hun veulens. In de zomer is de vacht roodbruin en in de winter is de vacht vaalbruin.

Om het Przewalski paard te redden is er een fokprogramma opgezet. Dit programma is begonnen met 13 Przewalski paarden. Door dit kleine aantal was inteelt onvermijdelijk. Dit is te merken aan de paarden doordat ze lijden aan ataxie. Dit is een zenuwaandoening aan de achterbenen. Na 11 tot 13 generaties fokken zijn er ongeveer 1400 Przewalski paarden. De paarden die het minst last hebben van ataxie worden ingezet op de kwaliteit van de paarden te verbeteren. Sinds 1992 zijn er weer paarden teruggegaan naar de oorspronkelijke leefgebieden in Mongolië.

De Nederlandse stichting die ervoor zorgt dat het Przewalski paard blijft bestaan is:
Stichting tot Behoud en Ter Bescherming van Het Przewalsi paard
Da Kostgastraat 27
3027 JC Rotterdam
Tel. 010 - 4370447

WOUDPAARD
Het Woudpaard (Equus caballus sylvaticus) is aangepast aan een leven in bos- en moerasgebieden. Het woudpaard was zwaarder dan de andere voorouders. Waarschijnlijk stammen alle zwaardere paardenrassen af van dit paard. Het was een erg stevig en sterk paardenras. Het lichaam van het Woudpaard was lang met korte benen. De hoeven van deze paarden hadden een groot oppervlak. Dit zorgde ervoor dat de dieren niet in het moeras weg zouden zakken. Het hoofd van dit paard was stevig en kort. De beharing van deze paarden was overvloedig. Om niet op te vallen in het bos, was de kleur van deze paarden aangepast aan de omgeving. De vachtkleur was heel donker, met op sommige plaatsen donkerdere strepen en vlekken. Het Woudpaard was heel erg bang voor water.

VLAKTEPAARD (TARPAN)
Het Vlaktepaard (Equus caballus gmelini Antonius) komt oorspronkelijk van de Midden-Europese steppen. Een andere naam voor dit ras is ook wel Steppetarpan. Het laatste exemplaar van dit ras is in 1887 overleden. Er zijn nog steeds paarden die de naam Tarpan krijgen. Dit zijn paarden die bij Poolse boeren zijn aangetroffen. Deze paarden vertoonde sterke gelijkenis met het Vlaktepaard. Er is echter geen bewijs dat deze paarden ook echt afstammen van het Vlaktepaard.

De Tarpan had een lang en smal hoofd. De oren van dit paard waren klein. De ogen daarentegen waren groot. Het Vlaktepaard was veel fijner gebouwd dan de andere Basis-Voorouders (Woud- en Steppepaard). Het hele lichaam was fijn gebouwd, lang en slank. De beharing was overvloedig. De kleur van deze paarden was vaal met een aalstreep en donkere strepen op de voorbenen en aan de binnenkant van de achterbenen. Waarschijnlijk was het Vlaktepaard de voorouder van de huidige ponyrassen.

Kleuren: Bruin
Typen: Wild paard
Gangen: Galop, Draf en Stap.