De ezel - zoals wij die kennen

De ezel - zoals wij die kennen

De ezel, zoals wij die kennen, behoort tot de familie der equidae (paardachtigen). Dit is een diersoort, die ons al duizenden jaren vele diensten bewijst als werk-, last- en rijdier.
Een ander lid van deze familie, het paard, heeft eveneens een grote bijdrage geleverd aan de geschiedenis en de ontwikkeling van de mensheid.

De verschillende rassen stammen af van de wilde, in Afrika en Azie levende, ezels.
- Uit Afrika zijn 2 wilde rassen afkomstig, nl. de Nubische (met kruis op de rug) en de Somalische wilde ezel (zonder kruis maar met beenstrepen als een zebra). De Nubische is afkomstig uit N-Afrika en de Somalische uit O-Afrika, het gebied langs de Rode Zee. Er wordt aangenomen dat onze "standaard"-ezels afkomstig zijn uit kruisingen van deze 2 soorten.
- In Azie kwamen, door verschillen in de leefomgeving , meer soorten wilde ezels voor, en over een veel groter gebied, nl. vanaf de Rode Zee tot en met Noord India.

Opvallend is dat hoe verder naar het Oosten des te groter worden de ezels: van schofthoogte 1.00 m van de Syrishe ezel, via 1.20 m van de Onager, naar 1.25 van de Kulan tot de 1.40 m van de Kiang die hoog in Tibet leeft.

Door handelroutes, zoals de zijderoute, is de ezel duizenden jaren geleden in Zuid Europa terecht gekomen. In de tijd van het Romeinse Rijk is de ezel verder verspreid over Europa.

De wilde voorouder van de ezel is een dier dat goed bestand is tegen droogte, hitte en ontberingen.

Het is in staat in deze barre omstandigheden te leven en zich voort te planten. Deze eigenschappen maakten hem (vooral in warmere streken) uitermate geschikt zijn 'diensten' aan de mens te bewijzen. Het dier werd gedomesticeerd en werd gebruikt voor allerlei sjouw- en trekwerk. Het werk, in de vaak moeilijke en zware omstandigheden, konden de dieren vrij goed doorstaan.

Nog steeds wordt de ezel, en dan vooral in de landen tussen de keerkringen, gebruikt om de mens te helpen bij een grote verscheidenheid aan (vaak zware) werkzaamheden.

In de loop de eeuwen zijn naar gelang de omstandigheden een aantal rassen ontstaan, afgestemd op het specifieke doel waarvoor ze in het dagelijkse leven werden gebruikt en afgestemd op de geografische en klimatologische omstandigheden.

Ook wordt de ezel ook gekruist met paarden om de beste eigenschappen van beide diersoorten eruit te kunen halen: kracht, uithoudingsvermogen en tevreden met weinig voeding. Het resultaat, een muildier of een muilezel, is echter onvruchtbaar.

Een ezelliefhebber / houder in Nederland zal rekening moeten houden met de eigenschappen en specifieke behoeften van het dier, zoals ook de gedomesticeerde ezel nog een echt kuddedier is. Ook onze ezels vertonen het specifieke sociale gedrag van een ezel. Een ezel zal dus bijv. niet alleen kunnen worden gehouden. Het dier zal zich niet prettig voelen.

Ook zal er rekening mee moeten worden gehouden dat ons klimaat niet altijd geschikt is om ezels te houden. We zullen vooral tijdens natte perioden maatregelen moeten nemen het dier te beschermen.

In ons land is de ezel vooral in trek als gezelschapsdier.

De eigenschappen die het dier hier zo geschikt voor maken zijn vooral dat de meeste ezels geduldige en vriendelijke dieren zijn, die niet al te veel eisen stellen aan de verzorging. Ze zijn slim en met enig geduld kan er heel veel geleerd worden, je kunt erop rijden en ze kunnen een wagentje trekken.

Kortom: een veelzijdig en vriendelijk gezelschapsdier!