Basjkir

Basjkir

De Basjkir of Basjkirsky is afkomstig uit Basjkirië, een Russische republiek iets ten zuiden van de Oeral. Deze pony heeft onder andere de Inlandse pony, de Budjonny en de Don als voorouders. Uit bepaalde eigenschappen van het paard kan men afleiden dat het ras ontstaan is uit vroege rassen als de Tarpan en het Przewalski paard, beide oerpaarden. Van de eerste is de manier van bewegen geërfd en van de tweede het uithoudingsvermogen. De Basjkir wordt als een ideaal paard beschouwd omdat het voor veel doeleinden gebruikt kan worden. De Basjkir leefde oorspronkelijk rond de uitlopers van de Oeral. In de loop der tijd zijn twee typen ontstaan: de Berg-basjkir en de Steppen-basjkir. Voor het eerste type is vooral met de Budjonny en de Don gekruist; voor het tweede type is meer gebruik gemaakt van de Missouri Foxtrotting Horse en de Ardenner. Hierdoor is de Steppen-basjkir meer een koetspaard geworden. Naast deze twee Russische types komt er ook een Amerikaanse Basjkir voor, die Basjkirse Krulstaart wordt genoemd. Vroeger dacht men dat dit paard vóór of tijdens de IJstijd via een landbrug tussen Siberië en Alaska in Amerika terechtgekomen was.

Tegenwoordig wordt aangenomen dat de paarden na de IJstijd zijn uitgestorven en de Amerikaanse Basjkir afstamt van paarden die later naar Amerika geëxporteerd zijn. De in Siberië voorkomende Basjkirs blijken zeer geharde dieren te zijn. Zelfs tijdens de winter, als de temperatuur tot -70 °C kan dalen, blijven de dieren buiten. Ook bij veel sneeuw zijn ze nog steeds in staat zelf hun voedsel te vinden. De Basjkir dient vooral als rijpaard, maar wordt ook wel gebruikt als trek- en pakpaard. Daarnaast voorziet de pony in een paar belangrijke levensbehoeften. Zo kan een merrie zeven tot acht maanden lang rond 7 liter melk per dag leveren. Deze melk wordt onder andere gebruikt voor de productie van koemis, een alcoholische drank die ook wel als medicijn gebruikt wordt. In de zomermaanden kan het dikke en krullende haar, dat de Basjkir in de winter beschermt, geschoren worden. Hiervan kan onder andere kleding geweven worden. Tenslotte kan de pony ook vlees opleveren.

De Basjkir heeft, voor een pony, een relatief hoge schoft. Deze hoogte varieert van 1,40 tot 1,45 m. en is tamelijk plat. De zware en steile schouders vond men eigenlijk niet zo mooi: men heeft door kruisen geprobeerd deze een andere vorm te geven. De schoft gaat over in een korte, dikke hals. Het hoofd is massief. Verder heeft de Basjkir een tamelijk lange en rechte rug en een brede romp met een ruime borst. De benen zijn tamelijk kort. De hoeven zijn hard, waardoor zij niet beslagen behoeven te worden. De staart heeft een lage inplant en bestaat uit dik haar. Ook de haren van de manen zijn dik. De Basjkir komt voor in de kleuren vos en bruin. Op verschillende punten vertoont de Basjkir karaktereigenschappen van primitieve paarden. Hij is kalm en toont een goed humeur. Daarnaast is hij, door zijn omgeving gevormd, taai en voorzien van een groot uithoudingsvermogen.