Anglo-Arabier

Anglo-Arabier

De Anglo-Arabier, ook wel Anglo-Arabische Volbloed genoemd, is oorspronkelijk afkomstig uit Groot-Brittannië. Het ras wordt echter al sinds de eerste helft van de negentiende eeuw in Zuid-Frankrijk gefokt. In 1836 werd met twee Arabische hengsten en drie Thoroughbred-merries een gericht fokprogramma van de Anglo-Arabier gestart. Tegenwoordig wordt de Anglo-Arabier op verschillende plaatsen in Europa gefokt.

Opmerkelijk is dat voor dit warmbloedpaard eigenlijk geen standaard bestaat. In feite is de Anglo-Arabier het resultaat van iedere kruising tussen een Arabier en een Thoroughbred. Deze kruising is dan ook zeer ideaal, omdat gewoonlijk de goede eigenschappen van beide kanten worden doorgegeven. Zo krijgt de Anglo-Arabier van de Arabier de algemene gesteldheid, de snelheid en het uithoudingsvermogen. Van de Thoroughbred erft hij de ruimere beweging. Het grootste nadeel van de Thoroughbred, het lichtgeraakte karakter, wordt meestal niet doorgegeven. In Frankrijk neemt men zelfs genoegen met minimaal een kwart Arabier en mogen de andere voorouders Arabier, Thoroughbred of Anglo-Arabier zijn. In het verleden werden ook merries met Oosters bloed gebruikt. Bij het fokken kan men van tevoren bepalen of men een paard wil hebben dat kleiner of juist groter dan de ouders is. Een Arabische hengst en een Thoroughbred-moeder krijgen veulens die hen boven het hoofd groeien. Kruist men een Thoroughbred-hengst met een Arabische merrie, dan groeien de veulens tot een geringere stokmaat uit.

Naast de Anglo-Arabier bestaat er ook een Spaanse Anglo-Arabier, een warmbloedpaard dat alleen de Spaanse Arabier en de Thoroughbred als voorouders heeft. De Anglo-Arabier kan gebruikt worden als rijpaard, maar is ook geschikt voor de wedstrijdsport en de rennen. Het is een uitstekend spring- en dressuurpaard.

Opvallend aan het lichaam van de Anglo-Arabier zijn de krachtige, schuine schouders en de stevige, sterke achterhand. De romp van het paard is meestal kort, met schuine schouders en een diepe borst. In hoogte varieert hij van 1,60 tot 1,68 m., met een gemiddelde stokmaat van 1,64 m. De schoften zijn duidelijker dan bij de Arabier en de hals is langer. De achterhand is naar verhouding langer en steviger dan die van de Thoroughbred. De naar verhouding wat langere achterbenen kunnen voor een goede galop zorgen. Het fraaie hoofd nijgt meer naar de Thoroughbred en heeft dan ook een recht profiel. De vacht, de staart en de manen voelen zijdeachtig aan.

De kleur van de vacht is effen kastanjebruin of vos. De Anglo-Arabier is een levendig dier. Om met het duidelijke temperament om te kunnen gaan, heeft de ruiter veel ervaring nodig. Het paard gedraagt zich moedig en betrouwbaar. Bovendien maakt het dier een intelligente indruk en heeft het een groot uithoudingsvermogen.